วันศุกร์ที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐLogin
20 ปี กับคู่ชีวิต.. ใครคิดว่าจะพัง

20 ปี กับคู่ชีวิต.. ใครคิดว่าจะพัง

  • Share:


ฟังเรื่องอ่อนแอของใครๆ มาเป็นสิบๆ ปี นี่คือครั้งแรก ที่มีคนส่งคำถามมาด้วยความเศร้าจนเล่าต่อไม่ได้

“สวัสดีค่ะพี่อ้อยพี่ฉอด ดิฉันชอบพี่ทั้งสองมากค่ะ เคยอยากคิดจะเขียนเรื่องมาเล่าให้พี่ๆ ฟังหลายครั้งแล้ว แต่ก็คิดว่าเรื่องของเรามันเป็นเรื่องเล็กๆ สำหรับบางคนที่เล่าให้พี่ๆ ฟังแต่ก็ยังอยากจะเล่านะคะ บางทีพี่ๆ อาจมีคำแนะนำดีๆ ให้คนโง่อย่างดิฉันบ้าง คือเรื่องมันมีอยู่ว่า ดิฉันกับสามีแต่งงานกันมา 24 ปี มีลูกด้วยกัน 1 คน เรารักกันมากแต่เราไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันทุกวัน เขาจะกลับมาบ้านเดือนละครั้ง จนวันหนึ่ง สามีเปิดตัวผู้หญิงคนหนึ่งว่าคบกัน.... ขอโทษค่ะดิฉันไม่สามารถพิมพ์ต่อไปได้แล้ว มันอธิบายไม่ถูก เรียบเรียงไม่ถูกมันตันไปหมด ไม่รู้จะเริ่มจุดไหนก่อนดี ต้องขอโทษค่ะ….” แล้วน้องก็หายไป จบเพียงเท่านี้

เรื่องความรักไม่มีใครโง่หรือไม่โง่ มันมีแค่ยอมหรือไม่ยอมเท่านั้นค่ะ ใช้ชีวิตคู่มาตั้ง 24 ปี ใครคิดว่าจะมีวันนี้ วันที่เหมือนเราไม่เคยรู้จักกันเลย รู้จักกันนาน ไม่ได้แปลว่ารู้จักกันดี เพราะเรามีเรื่องใหม่ๆ ให้ได้เรียนรู้กันทุกวัน ตอนรักก็รักจริง ตอนทิ้งก็ไม่ได้โกหก ความรักเคลื่อนตัวไปทุกวัน เมื่อวานรัก วันนี้รัก พรุ่งนี้ไม่รู้แล้ว เราแค่อยู่ดูแลกันอย่างดีในวันที่ยังเป็นของเรา สุดแท้แต่จะหมดอายุรัก หรือหมดอายุขัย เรารักเขาหมดหัวใจ แต่เขารักเราน้อยไป ถึงนอกใจแบบไม่ให้ตั้งตัว ตอนนี้ผิดหวังเสียใจ ก็ร้องไห้ให้สุด แล้วหยุดตั้งสติ เพราะมีอีก 1 ชีวิตรอพิงเราอยู่ ชีวิตมีแค่ 2 ทางเลือก เดินต่อ หรือพอซะที มีลูกยิ่งต้องคิดให้หนักกว่าเป็นสองเท่า ลูกถึงวัยที่เราสามารถพูดคุยปรึกษากันได้หรือยัง เขาอาจจะเป็นอีกหนึ่งปัจจัยช่วยประกอบการตัดสินใจ บางเรื่องยังไม่ต้องลุกขึ้นมาทำอะไร รับมือรักษาไปตามอาการ สามีรู้สึกผิดอะไรไหม เขาตัดสินใจกับชีวิตครอบครัวของเรายังไง เสียใจส่วนเสียใจ แต่ยังไงก็ต้องให้สติตามมากำกับหัวใจให้ทัน ที่สำคัญอย่าให้เขาผูกขาดการตัดสินใจเลือกแต่เพียงผู้เดียว

น้องไม่ใช่คนแรกที่บ้านพังเพราะสามีหักหลัง ศุกร์ที่ผ่านมา มีพี่ผู้หญิงคนหนึ่งโทรฯ เข้ามาใน Club Friday พี่ใช้ชีวิตคู่มา 25 ปี มีลูก 2 คน ชีวิตอบอุ่นดีงาม จนไม่มีความคิดใดจะเข้าใกล้คำว่าชีวิตพัง วันหนึ่งเพิ่งรู้ว่า สามีไปมีอะไรกับเด็กข้างบ้านที่อายุเท่ากับลูกคนโต ไปส่งเสียเลี้ยงดู โดยที่แม่ของน้องคนนั้นก็ยินยอมพร้อมใจ ชีวิตเลยเข้าสู่โหมดตายทั้งเป็น เห็นภาพตำตาตำใจ ลูกๆ ทั้งสองคือกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ ดีที่ลูกโตพอจะรับมือและช่วยรับฟังปัญหา คุณแม่พยายามทุกวิธี ที่จะดึงสามีกลับมาเป็นหัวหน้าครอบครัว ดูแลหัวใจลูกๆ เหมือนที่เคยเป็น สามีได้แต่พูดว่า “เธอจะเดือดร้อนอะไร ก็อยู่ในบ้านไปสบายๆ ต่างฝ่ายต่างไม่ต้องวุ่นวายกัน น้องคนนั้นน่าสงสารกว่าเธอเป็นไหนๆ เขาอายุเท่าไร กลายมาเป็นเมียน้อยเขาก็ยังยอม แล้วเธอจะเอาอะไรอีก” ย้อนกลับไปอ่านประโยคเมื่อสักครู่ได้อีกทีนะคะ งงเหมือนกันไหม ตรรกะอะไรไม่รู้ แต่ดูเห็นแก่ตัว หัวใจคนเป็นแม่ ตัวเองเจ็บว่าแย่แล้ว ที่หนักกว่า คือกลัวหัวใจลูกจะสู้ไม่ไหว แต่ลูกๆ แกร่งมาก ลูกสาวขอเข้าไปคุยกับพ่ออย่างเปิดใจ พ่อได้แต่บอกว่า บ้านนั้นเขาดีมากนะลูกทั้งแม่และลูกสาวเขา !!

“แล้วแม่หนูล่ะพ่อ” พ่อนิ่งไป

“แม่หนูก็ดี แต่พ่อเลิกกับบ้านนั้นไม่ได้จริงๆ” ลูกสาวพยายามจนเริ่มถอดใจ พอลูกชายกลับมา ลูกชายบอกแม่ว่า เดี๋ยวผมจะคุยกับพ่อแบบแมนๆ คุยกัน พ่อรักลูกจะตาย แค่พ่อกลับมาเป็นพ่อคนเดิมของพวกเรา ทำไมพ่อจะทำให้ลูกไม่ได้ ... 

แต่พ่อก็ยืนยันว่า “กลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้หรอกลูก พ่อทิ้งบ้านนั้นไม่ได้ แต่ไม่ต้องห่วง บ้านเราจะไม่มีอะไรลำบาก พ่อจะทำให้ทุกคนมีความเป็นอยู่สบายๆ เหมือนเดิม..” เอาจริงๆ “ความเป็นอยู่” ก็ส่วนหนึ่ง “ความเป็นสุข” ก็ส่วนหนึ่ง หลายสิ่งเงินซื้อได้ แต่ความอบอุ่นทางใจ ซื้อไม่ได้ด้วยเงินค่ะ ทั้งบ้านต้องใช้ความอดทน เผื่อพ่อที่หลงผิดจะคิดกลับใจ แต่นับวัน พ่อยิ่งเดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนวันหนึ่ง ภรรยาโทรฯ หาสามีอีกที และกด speaker phone ให้ลูกๆ ได้ฟังไปพร้อมๆกัน

แม่เริ่มบทสนทนาก่อน อยากให้สามีกลับมา เพราะลูกรอคอยพ่อของเขาทุกวัน ลูกๆ คิดถึงรู้ไหม สามีพูดกลับมาว่า “อย่าคิดแทนลูกได้ไหม เดี๋ยววันไหน เขาคิดถึง เขาจะขับรถไปหาลูกๆ เองแหละ” สิ้นสุดเสียงของพ่อ ลูกชายคนโตเลยพูดสวนไปว่า “ไม่ต้องแล้วพ่อ ไม่ต้องมา ไว้วันไหน ผมกับน้องคิดถึงพ่อค่อยขับไปหาเองแล้วกัน” บทสนทนาจบลงแค่นั้น ... ความอดทนมีวันสิ้นสุดจริงๆ ตั้งแต่นั้น 3 คนแม่ลูก ต่างเป็นความสุขของกันและกัน ไม่ต้องเฝ้ารอ ไม่ต้องขอแบ่งเวลาจากใคร เมื่อยื้อจนสุดมือ ถ้าไม่ได้ถือ ก็ต้องปล่อย และวาง ไม่ต้องขอให้พ่อเลือกอะไร เพราะทุกหัวใจเลือกทางของตัวเองได้แล้วเช่นกัน

“นอกใจ” หลายๆ ครั้ง ไม่ใช่เรื่องผิดพลาด แต่เป็นความประมาทที่เกิดขึ้นอย่างตั้งใจ คิดว่าไม่น่าเป็นอะไร ก็ยังส่งเงินให้ใช้อยู่นี่ไง ใครๆเขาก็ทำ ต่างฝ่ายต่างไม่วุ่นวายกันก็จบแล้ว .. อย่าคิดว่าตัวเองล้ำค่า ให้ทุกคนต้องแลกมาด้วยความอดทน “คนหลายใจ” ไม่ได้สูงค่ามากพอให้ใครๆ ต้องต่อสู้เพื่อจะมีไว้ ถ้าไม่รักใครมากพอจะซื่อสัตย์ ช่วยตัดเขาออกไปจากชีวิต อย่าคิดว่าตัวเองบริหารจัดการได้ รักใครให้อยู่กับคนนั้นค่ะ อย่ากอดคนหนึ่งคิดถึงอีกคน และคิดว่าทั้งสองฝ่ายต้องอดทนเพื่อจะมีเรา ถ้ารักแล้ว ต้องยอมให้เราคบซ้อน รักใครต้องใจกว้าง หรือจริงๆ เป็นแค่ข้ออ้างของคนไม่รู้จักพอกันแน่

คุณอาจสนใจข่าวนี้

คุณอาจสนใจข่าวนี้