บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

อิฐ (อีก) สองก้อน

ผู้ว่าการแบงก์ชาติ คุณวิรไท สันติประภพ ติดตามข่าวสารทางออนไลน์ตามแล้วจิตก็มักแกว่งไกวไปกับกระแส เหตุนี้ท่านจึงหาเวลานั่งสมาธิ ทั้งยังชักชวนลูกน้องนั่งสมาธิ

พระอย่างท่านวชิรเมธี ก็ตามดูการกดไลค์...ท่านว่า ทุกคนล้วนแต่ตัดสินคนอื่น

ผมเคยเอาเรื่องอิฐสองก้อน เรื่องเล่าเรื่องแรกของพระอาจารย์พรหม จากหนังสือชวนม่วนชื่น เล่ม 1 (ชัย ราชวัตร เขียนภาพปก) เขียนในคอลัมน์นี้ ตอนที่หนังสือพิมพ์ใหม่ๆ ราวปี 2549 กว่าสิบปีเข้าไปแล้ว

ผมคิดว่า เรื่องนี้คือยาดีขนานแท้ แก้โรคตัดสินคนอื่น...ได้ชะงัด จึงอยากขอเอามาเล่าอีก

พระอาจารย์พรหม ศิษย์สำนักวัดหนองป่าพง ของหลวงปู่ชา กับเพื่อนพระด้วยกันไปซื้อที่ดินสร้างวัด ที่เมืองเพิร์ธ ออสเตรเลีย ไว้ตั้งแต่ปี 2526 “เราหมดตัว และเป็นหนี้ โดยที่ (วัด) ยังไม่มีสิ่งปลูกสร้างใดๆ”

สองสามอาทิตย์แรก บนผืนดินที่ยังไม่มีเค้าเป็นวัด ท่านนอนอยู่บนบานประตูเก่าๆ ที่ซื้อมาในราคาถูกจากคนขายของเก่า

พระจนๆ หมดกับค่าวัสดุที่แสนแพงไปแล้ว จึงไม่มีเงินพอจะจ้างช่าง พระจึงต้องเรียนรู้วิชาก่อสร้าง การเตรียมฐานแรก การผสมคอนกรีต การก่ออิฐ การตั้งหลังคา งานประปา และทุกๆอย่าง

เพียงไม่กี่ปี ท่านก็กลายเป็นช่างก่อสร้างฝีมือไม่เบา

แต่กว่าจะมาถึงขั้นนั้น ต้องผ่านเรื่องง่าย เช่นการโปะปูนลงไปแล้ววางก้อนอิฐ แตะด้านนี้ที ด้านนี้ทีให้เข้าที่

ตอนเริ่มก่ออิฐใหม่ๆ แตะกดมุมหนึ่งลงไปเพื่อให้ได้ระดับ อีกมุมหนึ่งก็ยกขึ้น พอกดด้านที่ยกขึ้นให้ลง อิฐก็เริ่มแตกแถว พอดันมันให้กลับเข้าที่ มุมแรกก็สูงเกินไปอีก

“อาตมาทำงานอย่างประณีต ไม่สนใจว่าใช้เวลาเท่าใด เพื่อให้มั่นใจว่าอิฐทุกก้อน วางไว้ถูกที่สมบูรณ์แบบ”

ในที่สุดกำแพงอิฐแผงแรก ก็สำเร็จ

ก้าวถอยออกมาชื่นชมผลงาน โอ๊ย...เพิ่งเห็น ก่ออิฐพลาดไปสองก้อน ทำมุมเอียงกับอิฐแนวอิฐก้อนอื่น... “มันดูแย่มาก มันทำให้กำแพงทั้งแผงดูไม่ดีเลย”

แต่ตอนนั้นปูนก่ออิฐก็แข็งแล้ว ขออนุญาตเจ้าอาวาสทุบทำใหม่ ท่านไม่อนุญาต

นับแต่วันนั้น พระอาจารย์พรหมอับอายมาก เวลาพาแขกเยี่ยมชมวัด ก็มักพาเลี่ยงไปทางอื่น จนถึงวันหนึ่ง วันนั้น เวลาของการก่อกำแพงผ่านไปสามสี่เดือน แขกคนหนึ่ง เห็นกำแพงก็เปรยขึ้นว่า “กำแพงนี่สวยดี”

“คุณลืมแว่นสายตาไว้ในรถหรือ” พระอาจารย์พรหม แปลกใจ “คุณไม่เห็นหรือ มีอิฐสองก้อนวางไว้ไม่ดี จนกำแพงนี้เสียหาย” “ใช่ ผมเห็นอิฐไม่ดีสองก้อนนั้น” แขกชมวัดว่า

“แต่ผมก็เห็นอิฐอีก 998 ก้อน ก่อไว้อย่างเป็นระเบียบสวยงามมาก”

พระอาจารย์พรหมอึ้ง เป็นครั้งแรกที่ท่านเพิ่งเห็นอิฐก้อนอื่น ด้านบน ด้านล่าง ด้านซ้าย ด้านขวา ของเจ้าอิฐสองก้อนที่ว่า...ล้วนแต่ก่อไว้ดีไม่มีที่ติ

ก่อนหน้า “อาตมาจ้องแต่อิฐสองก้อน ตาอาตมามืดบอดต่ออิฐก้อนอื่นๆ” ถึงเวลานั้น เมื่อท่านเริ่มมองเห็นอิฐก้อนดีๆ กำแพงนั้น จึงไม่น่าเกลียดอีกต่อไป

“มนุษย์ทั่วไปตัดสินคนอื่น” พระอาจารย์พรหมสรุปคำสอน “คู่ผัวเมียที่หย่าร้าง เพียงเพราะเขาเพ่งมองแต่อิฐสองก้อนที่ไม่ดี”

ช่างก่อสร้างคุยให้ฟัง เมื่อเขาทำสิ่งผิดพลาด ก็บอกลูกค้า “มันเป็นเอกลักษณ์พิเศษ ที่ไม่มีบ้านใดในละแวกเหมือน” ลูกค้าพอใจ เบิกค่าจ้างเพิ่มได้อีกสองสามพันเหรียญ

เอกลักษณ์พิเศษ เริ่มต้นจากความผิดพลาด ข้อบกพร่องเล็กๆของมนุษย์ด้วยกัน ก็อาจเป็นเอกลักษณ์พิเศษ เพิ่มคุณค่าให้ชีวิตได้ ถ้ามองให้เป็น.

กิเลน ประลองเชิง