สงครามการเมืองระลอกนี้ท่าทางจะเป็นหนังเรื่องยาว ต้องจับตาว่าใครจะอึดได้นานกว่ากัน ระหว่าง รัฐบาลกับคนเสื้อแดง การชุมนุมของคนเสื้อเหลืองที่ทำสถิติการชุมนุมต่อเนื่องยาวนาน 193 วัน จะว่ากันไปแล้ว รัฐบาลขณะนั้นไม่ได้ยอมจำนน แม้จะมีการ ยึดทำเนียบ ปิดสนามบิน กดดันรัฐบาลทุกวิถีทาง
ต้องยอมรับความจริงว่า กำลังมหาประชาชนจะมากแค่ไหน ถ้ารัฐบาลไม่มีจิตสำนึกซะอย่างก็ไม่มีประโยชน์ ไม่เคยเห็นรัฐบาลไทยชุดไหน ยอมจำนนยอมลาออก เพราะการชุมนุมขับไล่ตามระบอบประชาธิปไตย
และจะว่ากันตรงๆแล้ว คนเสื้อแดงปัจจุบัน มีแนวร่วมจำนวนไม่น้อย มีการจัดการมีการเตรียมการอย่างเป็นระบบและอยู่ในกฎกติกาที่ยอมรับได้
แต่ก็อีกนั่นแหละ ถ้าการชุมนุมยังอยู่ในลักษณะของการปราศรัยโจมตีสาปแช่งรัฐบาล สถานการณ์ก็จะอึมครึมไปอย่างนี้ รัฐบาลก็เลี่ยงไปเลี่ยงมา เข้าทำเนียบเข้าสภาไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพราะตั้งแต่เริ่มต้นมาเป็นรัฐบาลก็ไม่ได้ใช้สภาเป็นที่แถลงนโยบายอยู่แล้ว
ขึ้นอยู่กับว่าใครจะอึดกว่าใคร
ใครที่เริ่มต้นใช้ความรุนแรงก่อนจะเป็นผู้ร้ายในสายตาของสังคมทันที กองทัพ ทหารถ้าออกมาแสดงตน โดยการยึดอำนาจให้ รัฐบาลชุดนี้ต่อไป ไม่ใช่เฉพาะกองทัพเท่านั้นที่จะเจอกับวิกฤติ ศรัทธาของประชาชน แต่ประเทศไทย สถาบันองค์กรต่างๆที่ถูกกล่าวหาว่ามีส่วนร่วมในการชิงอำนาจก็ยังเจอกับวิกฤติศรัทธาไปด้วย ไม่เฉพาะวิกฤติศรัทธาจากคนไทยอย่างเดียว
แต่เป็นวิกฤติศรัทธาจากชาวโลก
คำถามที่ผู้ชุมนุมประท้วง ตั้งเอาไว้กับสังคมโลก เป็นกับดักอย่างหนึ่งที่จะนำไปสู่คำตอบว่าข้อกล่าวหาเหล่านั้นเป็นความจริงหรือไม่
ลำพังรัฐบาลกับคนเสื้อแดง จะรบรากันอย่างไร จะประท้วงค้างปีอย่างไรก็ถูลู่ถูกังกันไปอย่างนี้ ตราบใดที่ยังไม่มีเลือดตก ยางออก แต่รัฐบาลก็อยู่อย่างไม่สง่างาม คนเสื้อแดงก็อยู่ในสภาอ่อนระโหยโรยแรง
ก็อย่างที่เกริ่นเอาไว้แล้ว การเปลี่ยนแปลงทางการเมืองไทยไม่ใช่อยู่ที่พลังประชาชนเป็นหลัก แต่อยู่ที่ตัวช่วย สมมติตัวช่วยต้องการจะปิดเกม ก็ใช้กำลังใช้คำสั่งดำเนินการกับคนเสื้อแดง จะด้วยเหตุผลกลใดก็ตาม ประชาธิปไตยอาจจะชะงักไปชั่วครู่ ชั่วคราว แต่วิกฤติศรัทธาจะร้าวลึก
ประชาธิปไตยเมืองไทยจะไม่เหมือนเดิม
ปกครองได้ก็ด้วยการข่มขู่บังคับ ปกครองได้แค่กาย แต่ใจปกครองไม่ได้ สงครามการเมืองครั้งนี้จะนำไปสู่การสิ้นชาติทีละน้อย แม้อยู่ผืนแผ่นดินเดียวกัน แม้จะพูดจาภาษาเดียวกัน
แต่จะมองกันด้วยสายตาที่เคียดแค้นอาฆาต.
หมัดเหล็ก
