ตอนที่ 16 (ต่อจากวานนี้)

ยอแสงเร่งฝีเท้าตาม อารามรีบร้อน สะดุดก้อนหิน หกล้มกระแทกพื้นหมดสติไป ศักดิ์ระพีตามมาไม่ทันเห็นสาย เห็นแต่ยอแสงนอนหมดสติอยู่ รีบเข้าไปประคอง อินตากอดสายไว้แน่นหลบศักดิ์ระพี สายดิ้นรนร้องให้ปล่อย อินตารีบเอามืออุดปาก

"ลูกเอ๋ย พ่อไม่อยากให้เจ้าเห็นพ่อกับแม่ในสภาพนี้เลย พ่อเป็นไอ้ขี้คุกกับแม่เสียสติ ลูกคงไม่อยากมีพ่อแม่แบบนี้หรอก" อินตาเจ็บปวดใจที่ต้องปิดบังตัวเอง...

นพดลมาหายอแสงที่บ้านธาดา เจอใจบุญนั่งแกร่วอยู่ท้ายสวน แปลกใจว่ามาทำอะไรที่นี่ ใจบุญมารอยอแสงซึ่งไปช่วยพูดกับศักดิ์ระพีให้ยอมไปเลือกชุดแต่งงานกับเธอ นพดลโกรธที่ใจบุญใช้ยอแสงทำแบบนี้เท่ากับทำร้ายจิตใจกัน ใจบุญแก้ตัวว่าไม่ได้ใช้ แต่ยอแสงอาสาทำเอง นพดลไม่เชื่อ หาว่าใจบุญโกหก ใจบุญไม่อยากเถียงด้วยเลยเดินหนี นพดลไม่รามือตามมาต่อว่าฉอดๆ ใจบุญสั่งให้หยุดพูด

"ไม่หยุด...ฉันจะบอกให้ บังคับผู้ชายให้แต่งงานโดยที่เขาไม่รักเธอสักนิด คิดว่าชีวิตคู่ของเธอจะมีความสุขรึ เธอเป็นได้แค่ผู้หญิงไร้ค่าในสายตาเขา"

ใจบุญปล่อยโฮอย่างสุดกลั้น ที่นพดลพูดแทงใจดำ วิ่งหนีไป นพดลมองตามอย่างเป็นห่วง

ooooooo

ครู่ต่อมา ศักดิ์ระพีพายอแสงไปนอนพักที่บ้านแสงตะวัน ตามหมอมาทำแผลให้ หลังจากหมอกลับไป ศักดิ์ระพีเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้ยอแสงด้วยความรักและเป็นห่วง ดึงผ้าห่มมาห่มให้แล้วลุกขึ้นไปปิดหน้าต่าง ยอแสงรู้สึกตัวลืมตาขึ้นเห็นศักดิ์ระพียืนหันหลังกำลังปิดหน้าต่าง

"บ้านแสงตะวัน" ยอแสงรำพึงกับตัวเองเบาๆ

ศักดิ์ระพีหันกลับมา ยอแสงไม่อยากเผชิญหน้า แกล้งหลับ ศักดิ์ระพีลูบผมเธอเบาๆอย่างทะนุถนอม มองดูใบหน้างดงามของยอแสงแล้วอดชมไม่ได้ว่า ตอนเด็กๆดูกะโปโล ไม่คิดว่าโตเป็นสาวจะสวยขนาดนี้ ศักดิ์ระพีลืมตัว ก้มหน้าเข้ามาใกล้จะหอมแก้ม  แต่แล้วชะงัก เปลี่ยนไปจูบหน้าผากเบาๆ

"อาเป็นอาที่ใช้ไม่ได้ อาทำผิดที่หลงรัก..."

ศักดิ์ระพียังไม่ทันบอกความในใจ เสียงธาดาเรียกยอแสง พร้อมกับทุบประตูหน้าบ้านดังขัดจังหวะ ศักดิ์ระพีลงมาเปิดประตูให้ ธาดาถามหายอแสง แล้วเดินจ้ำพรวดๆขึ้นไปถึงห้องนอน เห็นยอแสงนอนหลับอยู่ เข้าใจผิดคิดว่าศักดิ์ระพีทำมิดีมิร้ายกับเธอ ชกเปรี้ยงเข้าที่หน้าเขาหนึ่งหมัด

"คุณทำเป็นดีต่อยอแสง อุปการะเลี้ยงดูอย่างดีเพื่อบังหน้า แต่กลับทำลายเธอ คุณใช้กำลังข่มเหงเธอ...ยอแสงตกเป็นของคุณแล้วใช่มั้ย"

ศักดิ์ระพีโกรธจัดหาว่าธาดาดูหมิ่นเกียรติยอแสง จึงชกกลับ ธาดาจะเอายอแสงกลับบ้าน ศักดิ์ระพีไม่ยอม ทั้งสองคนต่อสู้กันอุตลุด ธาดาล้มไปชนแจกันตกแตก คว้าเศษแก้วขึ้นมาขู่ ยอแสงวิ่งเข้ามาขวาง สั่งธาดาให้หยุดเดี๋ยวนี้ ธาดาบอกยอแสงให้หลีกไป เขาจะสั่งสอนคนที่ล่วงเกินเธอ

"อาเล็กไม่ได้ทำอย่างนั้นค่ะ"

"ยอแสงปกป้องเขารึ ทั้งๆที่เขาทำลายยอแสง หรือว่ายอแสงสมยอม"

ยอแสงโกรธ ตบหน้าธาดาอย่างแรง แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น ยืนยันว่าอาเล็กไม่ใช่ผู้ใหญ่เลวทรามอย่างที่เขากล่าวหา ศักดิ์ระพีเห็นว่ายอแสงยังไม่หายดี อยากให้นอนพักผ่อนที่นี่ก่อน

"อาเล็กกำลังจะแต่งงานกับใจบุญ ยอแสงไม่ควรอยู่ที่นี่  ไม่ต้องห่วงยอแสงหรอกค่ะ คนที่อาเล็กควรจะห่วงคือใจบุญ... ยอแสงลาล่ะค่ะ" ยอแสงเดินหนีไป

ศักดิ์ระพีจะตาม แต่ธาดาจ้องหน้าเป็นเชิงห้าม ก่อนเร่งฝีเท้าตามยอแสงจนทัน ขอโทษที่เข้าใจผิด ที่ทำไปเพราะเป็นห่วง ยอแสงขอบคุณที่เขาหวังดี ขอร้องว่าอย่าพูดถึงเรื่องนี้อีก

ooooooo

เช้าวันใหม่ นเรนทร์กับพริ้มเพราส่งคนไปตามตัวทนายความประจำตระกูลมาพบ เพื่อขอให้เปิดพินัยกรรมของท่านต้น ทนายไม่ยอม ท่านต้นสั่งไว้ก่อนตายว่าจะเปิดพินัยกรรมต่อเมื่อนเรนทร์อายุครบยี่สิบเอ็ดปีเท่านั้น นเรนทร์พยายามต่อรอง แต่ทนายยืนยันคำเดิม แล้วขอตัวกลับ

นเรนทร์โมโห อาละวาดปัดข้าวของตกแตก ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณพ่อถึงตั้งกฎบ้าๆขึ้นมา พริ้มเพราระแวงว่าท่านต้นอาจรู้เรื่องที่นเรนทร์ไม่ใช่ลูกแท้ๆเลยสร้างเงื่อนไข ไม่ยอมยกสมบัติให้

"ป้าพริ้มหุบปาก ห้ามพูดเรื่องนี้อีก ผมเป็นลูกแท้ๆของคุณพ่อ ผมคือนเรนทร์ เดชาบดินทร์ ถ้าป้าพริ้มพูดมาก ระวังจะเป็นเหมือนละม่อม" นเรนทร์สีหน้าเหี้ยมโหด จนพริ้มเพรากลัว รีบพยักหน้ารับรู้

จังหวะนั้น ซ้อนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาบอกว่าตำรวจมา พริ้มเพรา นเรนทร์กับซ้อนรีบออกมาต้อนรับตำรวจกับญาติของละม่อมหน้าเรือนใหญ่ พริ้มเพรากลัวมาก ฝืนยิ้มแย้มถามว่ามีอะไร

"แม่ละม่อมบอกว่าจะมาหาแม่พริ้มที่บ้านเดชาบดินทร์ แล้วไม่ได้กลับไปอีกเลย"

พริ้มเพราบอกปัดทันทีว่าไม่รู้ไม่เห็น ละม่อมไม่เคยมาหาเธอ ตำรวจขอค้นบ้าน นเรนทร์ทำฮึดฮัดจะไม่ยอม พริ้มเพราเกรงตำรวจจับพิรุธได้ สั่งซ้อนให้พานเรนทร์ออกไปก่อน แล้วจึงเชิญตำรวจเข้าตรวจค้น ซ้อนพานเรนทร์ไปขังไว้ที่ห้องในเรือนแพ ก่อนกลับมาสมทบกับพริ้มเพรา

ตำรวจแยกกันค้นหาไปรอบๆบริเวณบ้าน ญาติคนหนึ่งของละม่อมเจอผ้าคลุมหน้าของละม่อมตกอยู่ที่สวนด้านนอก พริ้มเพรากับซ้อนหน้าตื่น ตำรวจซักว่าเมื่อกี้ทำไมบอกว่าละม่อมไม่ได้มาที่นี่

"เอ่อ...แม่ละม่อมมาขอเงิน ฉันก็ให้ไป ฉันสงสารแกน่ะค่ะ แหมเรื่องตั้งหลายวันแล้วฉันก็ลืมไป"

ตำรวจกับญาติของละม่อมมองพริ้มเพราอย่างสงสัย...ด้านนเรนทร์ถูกขังอยู่ในห้องเริ่มหวาดระแวง เกรงความผิดจะมาถึงตัวรีบปีนหน้าต่างหนี...

ตำรวจอีกนายหนึ่งเดินสำรวจมาเจอกองดินกลบใหม่ๆ ไม่มีหญ้าขึ้นเหมือนบริเวณใกล้เคียง นเรนทร์ผ่านมาเห็นตำรวจ หันไปคว้าท่อนไม้แล้วย่องเข้าไปใกล้หมายจะฆ่าทิ้ง ซ้อนเข้ามาจับตัวนเรนทร์ไว้ได้ก่อน ไม้หลุดจากมือตกพื้น ตำรวจหันขวับมองสงสัยว่าทำอะไรกัน พริ้มเพราตามมา

(อ่านต่อพรุ่งนี้)