ตอนที่ 18 (ต่อจากวานนี้)

ตะวันกลับถึงบ้านก็ได้รับข่าวดีจากดนัยว่าสืบรู้มาแล้วว่าเซฟเฮาส์ของพวกจูนอยู่ที่ไหน ตะวันดีใจมาก บอกดนัยว่าไม่ต้องห่วงตนมีแผนอยู่แล้ว แต่ ต้องให้ฟ้าช่วย

รุ่งขึ้น ตะวันไปที่ห้องทำงานของจูนตามนัด แต่เธอไม่ได้ เอาเงินไปให้ จูนหัวเสียมาก

เวลาเดียวกัน ฟ้าก็ไปที่เซฟเฮาส์ บอกเก้กับเบนซ์ว่าจะมารับลุงเวช เก้ถามว่าจ่ายเงินให้จูนแล้วใช่ไหม เบนซ์เดินออกมาจากในห้องมันชิงตอบแทนฟ้าว่า

"ก็ต้องจ่ายแล้วซิ ไม่งั้นจะมาที่นี่ถูกได้ยังไง"

ฟ้าบอกว่าจูนให้ตนมารับลุงเวชที่นี่ ถ้าไม่ไว้ใจไม่เชื่อใจจะโทร.ไปถามดูก็ได้ อึดใจเดียวจูนที่กำลังคุยอยู่กับตะวันก็ได้รับโทรศัพท์ เธอตอบปลายสายไปว่า อีกไม่เกิน 20 นาทีถึงบ้านแน่ กดสายทิ้งแล้วหันมาบอกตะวันให้พูดต่อ

"คือดิฉันจะมาขอเลื่อนการจ่ายเงินเป็นวันพรุ่งนี้ค่ะ" ตะวันอ้างเหตุผลว่าเงินมากและต้องเป็นเงินสดด้วย วันนี้ไปถอนที่ธนาคารพรุ่งนี้ก็เรียบร้อย

จูนมองอย่างไม่พอใจคว้ากระเป๋าเดินออกไป ตะวันมองแล้วลุกตามไป

เป็นเวลาที่ฟ้าได้เจอกับลุงเวช ชวนรีบกลับบ้านกันเถอะ ถึงบ้านแล้วค่อยคุยกัน แล้วหันไปขอบใจเก้กับเบนซ์พลางพาลุงเวชออกไป

"จบแบบนี้ก็ดีเหมือนกันว่ะ ข้ากำลังกลัวอยู่ว่าคุณจูนจะสั่งฆ่าปิดปากไอ้แก่นั่น" เก้พูดอย่างโล่งอก เบนซ์เสนอให้โทร.บอกจูนหน่อยดีไหม เก้เห็นด้วย ควักโทรศัพท์ออกมาพลางมองตามรถที่ฟ้าพาลุงเวชออกไป

ooooooo

จูนเดินออกจากห้องทำงานมาอย่างหงุดหงิด ตะวันเดินตาม พอดีโทรศัพท์มือถือของจูนดังขึ้น เธอควานหาโทรศัพท์วุ่นอยู่ ตะวันเลยรีบเอ่ยขอตัว จูนย้ำว่า พรุ่งนี้คงไม่เหมือนวันนี้นะ

"ไม่เหมือนหรอกค่ะ ไม่เหมือนแน่ๆ ไปนะคะ" ตะวันขอตัวแล้วรีบเดินไปที่รถ

จูนควักโทรศัพท์ออกมากดรับ  เป็นจังหวะที่ตะวันขับรถออกไปพอดี

"ฮัลโหล...ว่าไง ฮะ...อะไรนะ ตะวันมารับลุงเวชไปแล้ว" ฟังปลายสายแล้วจูนแผดเสียงลั่น "จะบ้าเหรอ ก็นังตะวันมันอยู่กับฉัน มันจะไปรับลุงเวชได้ยังไง เป็นไปไม่ได้ แกแน่ใจนะว่าเป็นมัน"

จูนรีบวิ่งไปด้านหน้าทางออก เห็นรถตะวันกำลังขับออกไป ตะวันยังโผล่หน้าหันมาโบกมือลาแถมส่งจูบให้ด้วย

จูนมองตามหน้าเซ่อสนิท!

ooooooo

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว วันนี้ภาคินกับฟ้าพากันไปหย่าที่อำเภอ ภาคินขอบคุณที่ฟ้าดีกับเขาตลอดมา ฟ้าให้กำลังใจเขาว่าให้พิสูจน์ตัวเองให้ ปริณดาเห็นให้ได้

"ครับผม" ภาคินยิ้มรับแล้วหันไปทางดนัย "คุณได้สิ่งที่มีค่าที่สุดไปแล้ว ดูแลน้องฟ้าให้ดีนะครับ"

ณ อีกด้านหนึ่งไม่ห่างจากอำเภอนัก ตะวันยืนดูฟ้า ดนัย และภาคินที่จับมือกันด้วยความยินดี แต่พอหมุนตัวจะกลับก็ต้องสะดุ้งเมื่อเห็นภากรมายืนประกบอยู่ เธอจะเดินหนี ภากรรีบตามถามว่า

"จะหนีผมไปไหนอีกตะวัน" พอตะวันอ้างว่าจะรีบไปทำงาน เขาบอกว่า "ผมลางานให้คุณแล้ว"

"คุณมายุ่งอะไรกับฉัน ไปดูแลคนของคุณดีกว่า" ตะวันตอบสวนไป ภากรถามว่าใคร ตะวันบอกว่า "ก็คุณพิมพ์นภัสไงคะ"

ภากรยืนยันอีกครั้งว่าพิมพ์นภัสไม่ใช่คนของตนและไม่มีวันเป็นคนของตน ถามว่าเธอยังโกรธเขาอยู่หรือ

"ไม่ได้โกรธ ฉันจะโกรธคนที่เสี่ยงชีวิตช่วยฉันได้ยังไง ที่สำคัญฉันยังไม่ได้ขอบคุณคุณเลย" พูดแล้วตะวันยกมือไหว้ "ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมาก"

ภากรถามว่าจะไม่ถามสักคำหรือว่าทำไมตนจึงปกป้องเธอ ตะวันตอบอย่างพยายามเลี่ยงพูดเป็นว่า เขาช่วยเพราะมนุษยธรรม ถึงไม่ใช่ตนเขาก็ต้องช่วยเหมือนกัน

"แต่สำหรับคุณมันพิเศษกว่านั้นนะตะวัน ผมปกป้องคุณ เพราะผมทนเห็นคุณเป็นอะไรไปไม่ได้ เพราะอะไรรู้ไหม" ภากรจ้องตาตะวัน ต่างมองกันราวกับต้องมนต์ แล้วภากรก็เอ่ยถ้อยคำจากหัวใจว่า

"เพราะผมรักคุณไง ผมรักคุณตะวัน รักมานานแล้ว รักตั้งแต่วันแรกที่เห็นคุณที่เชียงใหม่ แล้วคุณล่ะ รักผมบ้างไหม"

"ฉันต้องบอกคุณด้วยเหรอคะ" ตะวันถามแล้วรีบผละไป อย่างไม่อาจสู้แววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักของภากรได้ ภากรรีบตามไปด้วยหัวใจที่พองโต...

ooooooo

ตะวันเดินหนีไปนั่งที่ริมสระของสวนสวย ภากรตามมาติดๆ เธอลุกขึ้นถามเขาเขินๆว่า

"จะตามฉันไปถึงไหนคะเนี่ย"

ภากรบอกว่าเธอเลิกหนีเสียตนจะได้ไม่ต้องตาม ตะวันถามโดยไม่กล้าสบตาว่าใครบอกว่าตนหนีเขา ภากรเดินเข้าประชิดตัว พูดอ่อนโยน

"คุณไม่ได้หนีผม แต่คุณหนีหัวใจตัวเองต่างหาก"

"เพิ่งรู้นะคะว่าคุณก็พูดอะไรเลี่ยนๆแบบนี้เป็นเหมือนกัน"

"ความรักสอนให้เราทำได้ทุกอย่าง อีกหน่อยพอเราอยู่ด้วยกัน คุณจะรู้ว่าผมทำอะไรได้มากกว่านี้อีก" ตะวันทำหน้าอำๆ  ถามว่าใครบอกว่าตนจะไปอยู่ด้วย  ภากรตอบทันทีว่า ผมไง แล้วเข้าไปหาดึงตะวันไว้ เธอเลยกลายเป็นเซเข้าซบอกเขา ภากรถามเสียงแผ่วว่า

"ตะวัน รู้ไหมว่าคุณลืมอะไร" พอตะวันถามว่าลืมอะไร เขากระซิบบอกว่า "คุณลืมบอกว่า คุณรักผม..."

ตะวันเขินจนแก้มแดงเรื่อ ทำปากพึมพำอย่างเขินจัด

"บ้า...คนบ้า...อีตาบ๊อง..."

ภากรหัวเราะเบาๆ ขำท่าทางเขินอายของตะวัน แล้วดึงเธอเข้าไปกอดไว้อย่างแสนรัก

ooooooo

-อวสาน-